وبلاگ عاطفه رضوي وبلاگ عاطفه رضوي



مطلبی از عاطفه رضوی درباره فیلم "قصه ها" در روزنامه شرق

چه اتفاق خوشایندی است که با فیلمی پرافتخار، دردمند و مورد اقبال عموم، با عنوان زیبای «قصه ها» در جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشی، درست مثل 22سال پیش که با همین حال و هوا همگی در کنار بنی اعتماد و «نرگس»اش بودیم. اما این بار در پناه فیلمی هستی که در همین روزهای اول جشنواره نشان داد مردم با سینما قهر نیستند و اگر دوری ای هم هست، مسوولش سینماگران نیستند. وقتی سینماگری روراست با خود و متعهد به جامعه امکان فعالیت پیدا می کند، مردم با آغوشی باز از اثرش استقبال کرده و زحمتش را پاس می دارند، چراکه حرف زمانه اش را می زند. روزی که برای بازی در «قصه ها» با من تماس گرفته و شرایط تولید این اثر را توضیح دادند حس و حالی داشتم و بغضی در گلو که تا امروز نتوانستم برای خودم هم توصیفش کنم؛ غم بود؟ شادی بود؟ امید یا نگرانی؟! فکر می کنم انگیزه و امید بود. به باور من آنچه سینمای دهه 60 را پرافتخار کرد انگیزه سینماگران بود برای خلق آثاری ماندگار با کمترین چشمداشت مالی و آنچه امروز شاید در فیلم ها کمتر نشانش را می بینیم انگیزه ماندگاری اثر است. «قصه ها» هنگام ساخت فضای سینمای دهه 60 را برایم زنده می کرد. گروهی با دل و روحشان، بی هیچ چشمداشتی فقط برای سهیم بودن در خلق اثری ماندگار به رهبری رخشان بنی اعتماد که می شود تا همیشه به او اعتماد کرد جمع شدند. هیچ کس از سرنوشت فیلم و اتفاقاتی که ممکن بود هر آن در مسیر کار رخ دهد ناآگاه نبود با این حال نمی دانستیم این کار به سرانجام می رسد یا نه، روزی فیلم را خواهیم دید یا نه، اما می دانستم و می دانستیم آنچه این کارگردان را تا به اینجا رسانده هنر و تعهدش بوده و مهم تر از آن در این روزگار، جلب اعتماد و همتش. می خواهم شما را در لذت حضور سر صحنه فیلمبرداری که همراه با بغضی در گلو بود سهیم کنم. می خواهم بدانید چه گرم و صمیمی بود حضور صابر ابر برای صحنه های خانه خورشید، چه مصمم و جدی بود نگاه امیر اثباتی به جزییات لباس و صحنه. چه عشق و تعهدی بود در وجود تک تک عوامل، چقدر یکدیگر را دوست داشتیم در آن لحظات و چه حس اطمینانی همراهی مان می کرد؛ چون با دلمان و آنچه نامش صداقت است نگاه بنی اعتماد را به تصویر می کشیدیم. شاید در تمام مدت ساخت «قصه ها» همه فقط در پناه رویاهایمان جلو می رفتیم. اکنون با خود فکر می کنم چه چیز باعث شده است فیلم با استقبال مردم روبه رو شود؟ ظاهر قصه شاید تلخ باشد که هست، اما بطن آن سرشار از امید است. «قصه ها» مثل قصه های کودکی هایمان پر از عبرت است؛ همه چیزش؛ از ساخت تا نمایشش. تمام شخصیت ها به هرآنچه در پیش روست امیدوارند. امید است که نرگس را وامی دارد با آن شرایط بازهم شرافتمندانه دنبال وام برود و باز هم جایی کار پیدا کند. امید است که وامی دارد دختر بیمار خون بازی به عشق هم فکر کند. امید است که نوبر کردانی برای حفظ زندگی اش دارد. کلاشخصیت های استوار فیلم های بنی اعتماد هم با اقتدار و امیدشان است که می توانند هر مانعی را پس بزنند و اصلانمایش این فیلم عین به سرانجام رسیدن امید است. آنجا که در شرایطی سخت این جمله در انتهای فیلم گفته شد که: هیچ وقت هیچ فیلمی برای همیشه در کمد نمی ماند، اکنون به انجام رسیدن عزم و اراده معلوم می شود و چه چیزی بهتر از اینکه پیام فیلمت را با اتفاقاتی که برایش افتاد مثل مهری بر پیشانی بی انگیزگی و کار شکنی بزنی و امیدوار بمانی؛ چراکه هنرمندی و کارت امیدآفرینی است؛ حتی در سایه قصه های واقعی و تلخ. بونوئل می گوید: «اگر به من بگویند از امروز 20سال از زندگی تو باقی است، در این مدت دوست داری چه کار کنی؟ می گویم: دوساعت کار و فعالیت می کنم و باقی 22ساعت را رویا می بینم. به شرط آنکه بعدا بتوانم رویاهایم را به یاد بیاورم. زیرا با یادآوری است که رویا جان می گیرد.»فکر می کنم همه ما رویای دیدن فیلم «قصه ها» را روی پرده بزرگ داشتیم و به یاد آوردیم.


جمعه ٢٥ بهمن ۱۳٩٢ | ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ | نیلوفر | نظرات () |

عاطفه رضوی: انسان‌ها در هر لباس و شغلی به کتاب نیاز دارند

عاطفه رضوی، بازیگر حاضر در سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر گفت: فکر می‌کنم انسان‌ها در هر لباس و شغلی به کتاب نیاز دارند مگر می‌شود بدون خواندن کتاب در سینما پیشرفت کرد.
عاطفه رضوی در گفت‌وگو با خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) اظهار کرد: فکر می‌کنم انسان‌ها در هر لباس و شغلی به کتاب نیاز دارند، مگر می‌شود بدون خواندن کتاب در سینما پیشرفت کرد چرا که در این حرفه به‌روز بودن بسیار اهمیت دارد.

این بازیگر سینمای کشورمان با ابراز علاقه به کتاب و کتابخوانی گفت: مطالعه تنها خواندن کتاب نیست، و دیدن فیلم و تئاتر نیز خود نوعی مطالعه است، در حال حاضر از هر فرصتی برای مطالعه استفاده می‌کنم و اکنون مشغول مطالعه کتاب «خانواده مصنوعی» هستم.

رضوی با اشاره به جشنواره سی و دوم اظهار کرد: باید فرصت دهیم تا ببینیم در آینده چه اتفاقی رخ می‌دهد فکر می‌کنم همیشه همه چیز دست سیاستگذاری‌هایی که دوست داریم رخ بدهد نیست و حتی گاهی دست سیاستمدارانی که دوست داریم هم نیست، باید کمی صبر کرد و منتظر آینده ماند.

این بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون کشورمان در بخش پایانی صحبت‌هایش گفت: امسال بعد از هشت سال به جشنواره آمدم، کاری به سطح کیفی جشنواره ندارم اما به نظرم بعد از چند سال اعضای سینما خوشحال و خندان دیدم و از این بابت خوشحالم.

منبع: ایبنا

جمعه ٢٥ بهمن ۱۳٩٢ | ۱٢:٤۱ ‎ق.ظ | نیلوفر | نظرات () |

       

 

جمعه ٢٥ بهمن ۱۳٩٢ | ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ | نیلوفر | نظرات () |

           

جمعه ٢٥ بهمن ۱۳٩٢ | ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ | نیلوفر | نظرات () |

www . night Skin . ir